Klein, niet fijn, omdat het even niet anders kan zijn!

Klein

De wereld is heel klein. Het lijkt wel een coconnetje. Hoe lang zal dat duren? Ik zie alles aan me voorbij trekken maar hoor bijna niets. Ik zit in mijn coconnetje. Een coconnetje van helse pijn scheuten, een watje en drie maal daags druppels er bij… Dit is geen leuke wereld. Ik wil juist ruimte, oké stilte is ook wat ik zoek. Maar dan wel stilte in een rustige natuur. En niet zo dat ik gesprekken amper tot niet kan volgen. Nee dit is op dit niveau nieuw voor mij, en hoop ik nooit meer mee te maken. Oh ja, eerst nu maar eens vanaf komen. Ik heb mijn gehoorgang stevig ontstoken. De wanden waren al zo dik dat er nog een klein gaatje aan opening was naar mijn trommelvlies…. Dus gewapend met een soort antibiotica druppels voor mijn oren, en watjes ga ik nu door het leven….. En dammmmnn wat kan een mens zich dan zielig voelen.

Niet fijn

Dat is dan het ergste hè. Alle slechte dingen komen tegelijkertijd. Dat schept dan meteen zo’n lekker aanstel plaatje. Als ik ergens allergisch ben dan is het wel voor aanstellerij.

Pijn

Dus ervaar ik het maar even zoals het is. En voel ik gelijktijdig de dankbaarheid, dankbaar dat ik normaal al die fijne dingen wel kan horen. Alleen nu is mijn wereld even klein. Ik hoor je denken, beide oren ontstoken? Nee. Mijn linkers oor is al jaren voor 90 % doof op de hoge tonen. Dus nu even twee oren uit de running. En een wereldje die aanvoelt als een coconnetje.

Zo moet het even nu zijn

Ik zit buiten in de tuin. Op mijn favoriete plekje in de hoek. Ik heb de winterjas van mijn Liefde over mijn nachtjaponnetje getrokken. En de dikke muts over mijn oren. Vanmorgen heel vroeg zag ik nog zo’n mooie dauw laag over de weilanden. En nu zie je de natuur wakker worden. De graspluimen waaien in de zachte wind. De zon gaat al zijn best doen. Het is een fijn plekje in de luwte. Hier al zittende realiseer ik me dat ik echt dankbaar mag zijn. Dat ik normaal wel al het moois hoor. En dat ik mee kan doen in mooie gesprekken. Hoe afgesloten van de wereld ben je als je niet met iedereen mee kan praten. Niet iedereen kan immers gebarentaal. Ik kijk nu ook maar rond. Diep in de capuchon weg gedoken tegen de snijdende wind in mijn oor. Het maakt me verdrietig, wat zou ik ongelukkig worden in deze kleine wereld. De pijn doet er een schepje boven op. Dus drogeer ik mezelf maar weer met zware pijnstillers. Het is nog vroeg. Beslis dat ik in mijn tijdelijke kleine wereld wel iets leer. Het écht leven in het hier en nu. Bewust nu de stilte ervaren. Hopend dat de pijn snel minder word uiteraard. Maar hier en nu! Dat is belangrijk. Hier en nu, geniet ik van mijn mooie plekje. Hier en nu, zie ik de natuur wakker worden.. En ben ik dankbaar voor deze nieuwe ervaring……

Kung av den Svenska skogen

Jij bent mijn Koning. Je bent zo elegant. Je lange benen lopen zo sierlijk…. Tja, iedere gek zijn gebrek toch?! Maar ik ben al jaren gefascineerd door dit prachtige dier. Schouderhoogte gemiddeld 2 meter, en gewicht 700kilo. (de europese tak van de familie heb ik het nu over) Natuurlijk heb ik het over de koning van de Zweedse bossen. Namelijk de eland, of te wel op zijn Zweeds; älg!

Ik weet niet hoe het komt. Of het komt door mijn voorliefde voor de kerstperiode. En ‘Rudolph’ uiteraard onlosmakelijk verbonden is aan de kerstman. Of dat het mijn voorliefde is voor de bossen en de natuur in Zweden. Of dat ik katten maar hatsjie beestjes vind, honden maar bijt beestjes, paarden staan alleen maar op mijn voeten, parkieten maken te veel lawaai, konijnen slapen alleen maar, slangen zijn eng……. Ik vind gewoon een eland GE WEL DIG… Zijn zeer imposante kroon op zijn hoofd, zijn sierlijke (misschien wel beetje slungelige )manier van lopen én hij is gewoon de grootste van het bos!!!

Ja ik vind je echt een heel mooi dier. Je hoofd hangt in een stenen vorm al aan mijn muur. Ooit, ooit….als ik later groot ben. Dan woon ik samen met mijn Liefde in een rode stuga aan de rand van het bos, en de grote tuin die grenst aan een mooi Zweeds meer. Ooit, absoluut ooit… dan heb ik een openhaard met er boven een mooi hoofd van jou. Dan zal ik je ook ooit heel vaak gaan zien, buiten in de natuur. Dan zeg ik je iedere keer gedag. Ooit, op zeker, denk ik terug naar wat altijd mijn grote wens was. Zit ik in een schommelstoel op de steiger bij het meer… “dit wist ik altijd al, en nu heb ik het waar gemaakt. Je mooiste leven”

Kater killer…

De dag erna… wakker worden, oké je ogen voelen al wat zwaarder. Maar als je dan uiteindelijk opstaat. oeioei. Dit word een kater dag. Jak! Dan voel je ineens wel dat de 40 al gepasseerd is. Oh RUK. Je sleept jezelf naar beneden. Maar eigenlijk komt er niet zo veel meer uit je lichaam, brak. Nou ja hihihi er komt wel iets uit je lichaam…… Met een grote bak op schoot, word de bak ik no time gevuld. Het enige wat je kan denken is, ‘maar het feestje gister was wel leuk, dan maar ff deze naweeën handelen’. Neeeeee natuurlijk denk je dat niet. Nondeju voor mij geen alcohol meer. Dammn wat kan een mens zich slecht voelen. Maar terwijl je dat denkt weet je ook dat je je toch niet aan die belofte naar jezelf zal houden. Dan maar even terug denken aan de mooie herinneringen die je hebt gemaakt. En dat terwijl ik gister met mijn collega eerst helemaal geen zin had naar het jaarlijkse personeels feest te gaan. Het weer was zo enorm slecht, en we wisten dat het buiten (in een tent) was………

Tuurlijk ga je uiteindelijk wel. En is het dan al snel heel erg gezellig. Na fijne kipsaté en salades, met een ijsje toe, gingen de tafels weg om ruimte te maken voor de dansvloer. Bier en wijntjes vloeiden rijkelijk. De meest ingetogen collega’s veranderen ineens als een blad aan de boom. hihihi Prachtig om te zien hoe ook zij helemaal los komen. Of sta je ineens met hele andere collega’s van het terrein waar je werkt te praten. En later ook nog een dansje te maken… Leidinggevenden dansen ook gewoon het dansje mee. We proosten keer op keer. Wat is het toch gezellig.

Dan ben je ook heel blij, dat je in deze opgehaald word. Met nog drie collega’s kruipen wij rond middernacht bij mijn Liefde in de grote Volvo. Ohhh ik heb het eigenlijk best te doen met mijn Liefde. De dames praat vliegt rijkelijk door de auto heen. Vaginatie praat ons op weg naar het eerste adres om iemand af te zetten. En ondertussen gaat het van ongesteld zijn, droge broek, naar mannen, slapen en sex…OOOOOhhhhhhhhh…

Hoofd zwaar. Maag draait overuren. Benen als beton. (niet handig met mijn zwaar gekneusde voet.) Ik hoor nog net dat mijn jongste beneden komt. Ik prijs mezelf gelukkig met de zelfstandigheid van mijn meiden. Ze zorgt gelukkig zelf voor de broodjes. De oudste houd in de gate dat ze op tijd vertrekt naar school op haar fiets. Waarna de oudste ook vertrekt naar haar stage. Mijn Liefde was vanmorgen voor dag en dauw al vertrokken…… dus ik had het rijk voor me alleen

Ach ik kan beter ook niet te streng niet zijn voor mezelf. Tuurlijk is het mijn eigen schuld dat ik er nou zo bij zit. Maar joh hoe vaak gebeurd zo iets nou daadwerkelijk?! In mijn geval, zelden! En mijn maag heeft het vandaag al zo zwaar. En mijn lever is zo druk met het afbreken van de alcohol. Dan maar aan dé kater killer: Water! Het water activeert de stofwisseling, en is het magnesium in het water de killer!!

De foto’s en filmpjes herinneren je nog aan het mooie feest, en de gezelligheid. Die kater……. ben je morgen al weer vergeten! #jemooisteleven #proost #gemeentepils

Jag älskar dig…

Jag skulle vilja skriva det här för dig ………………

…oooooit als ik jarig ben……..

En dan moet je maar hopen dat een ander er zo ook over denkt. Dat is denk ik ook het meest lastige van het daten als je al een heel leven achter je hebt. Dan kunnen de randvoorwaarden nog zo mooi zijn. Dan kan die kop nog zo knap zijn, en die ogen hemelsblauw…. Maar wanneer je beiden verschillende verwachtingen hebt, dan gaat het niet lukken. Zit ie daar ineens met een heel ‘weeshuis’ aan kleine kinderen. Of zit zij daar met rammelende eierstokken.. Of ook zoiets, hij wil ieder jaar tijdens de zomermaanden kramperen op de hei. En zij wil absoluut naar het gelikte hotel aan de costa. Maar wat dacht je van toekomst verwachtingen, hij wil vooral niet te hard werken en zij wil vooral alles inrichten om carriere te kunnen maken………….. Ja ik denk dat dit toch het meest lastige is van het daten.

En toen stond ik daar. Ik, al heel wat jaartjes alleen met mijn twee grote dochters. Je weet wel, twee van die puberdochters. Dochters die duhhhh en tssssss als meest gebruikte conversatie kennen. Oja, én MAMMMMMMMMM. En dat staat uiteraard niet in je omschrijving op Tinder of Badoo. Zitten die single mannen van tegenwoordig, lees; de 40-ers wel te wachten op kids van een andere vent? Ach ik had het eigenlijk intussen ook wel erg fijn samen met de kinderen. Wel links en rechts een date gehad. Sterker nog, ook wel leuke mannen getroffen. Tenminste eerste indrukken waren gaaf. Maar dan bleek al snel dat of inderdaad de aanwezigheid van mijn kinderen teveel was. Of mijn alcoholgebruik was niet groot genoeg om passend bij de familie te zijn. Of gewoon die altijd en eeuwige exen…lees heks in dit geval, hahaha… eiste van alles van hem, en hij liep er slaafs achteraan. Oke, dan ben ik liever alleen. Nee een partner vinden als je de dertig gepasseerd bent, en ieder een rugzak hebt, is best een uitdaging. Je zou bijna gaan twijfelen aan jezelf, ben ik dan zo’n raar ding? Tja, ik ben wel zo’n duidelijk ding. Draai er geen doekjes omheen. Ik ben zeker geen uber tut, die gilt bij iedere spin die ze tegen komt. Sterker nog, er ligt een kloofbijl bij mij thuis, ik kloof heel graag zelf mijn hout.

ik

En dan lees je uit pure toeval nog een profiel. Ik was namelijk bezig met mijn telefoon opschonen. Kwam er achter dat er toen nog twee dating accounts op stonden. Badoo had ik net weggegooid en alleen Tinder wilde ik nog wel halen. Te laat! Ik keek recht in twee hemelsblauwe ogen… ohhhh…. even, heel even twijfel ik. Het blijkt toch wel een soort van verslaving te zijn..swipe swipe….leukkkk. En ja hoor, ik kijk toch even op het profiel van deze blauwe ogen….De rest is geschiedenis, want inmiddels is dit een jaar geleden (bijna)… Maar is gelukkig ook mijn Tinder account al weer bijna een jaar overleden..

Mijn Liefde. Het bestaat dus toch. Iemand die toch mijn kinderen er gewoon bij neemt. Iemand die geen oordeel heeft, iemand die heel puur in het leven staat. Maar bovenal ook iemand bij wie mijn ideeën aansluiten. Hoe gaaf is dat! Intussen ben ik er van overtuigd dat in een mensenleven er meerdere dekseltjes op je eigen potje passen. En weet je, heel stiekem heb ik een beetje lijm tussen dit hemels blauwogende dekseltje en mijn potje gedaan..hihi…… Ja, want dan kom je er zo samen achter, wat je gemist hebt. Hoe heerlijk is het om samen op de bank te kletsen met de heerlijkste biertjes erbij. Of dat hij snapt dat je alleen hele goede droge rode wijn drinkt, en zoete meuk niet aan jou besteed is. Dan kom ik er toch wel achter dat bij mij het gemis, van een gesprek in gelijkwaardigheid, en de warmte van het samen wakker worden, groot was……Wat fijn Lieverd dat je mijn passie voor Zweden er laat zijn. En dat je deze gek neemt zoals ze is! Samen bouwen. Maar eerst maar eens heel erg gaan genieten van onze eerste vakantie met z’n vieren, naar Zweden!!! #live #laugh #LOVE….. Deze was speciaal voor jou. Omdat ik erg dankbaar ben dat ik toen nog wel even naar je profiel heb gekeken. En dankbaar dat we elkaar hebben mogen ontmoeten. Lieve mooie blauw ogende Knapperd, ik hou van jou!

Schep op wat energie geeft..

En eigenlijk moeten we het ook zo zien. Het leven is een soort van lopend buffet, of de Zweden doen het tijdens hun Fika, schep op wat energie geeft/je lekker vindt. Zo moeilijk is het dus niet.

Doe mij maar een beetje zon, de regen sla ik vandaag een keertje over. Graag een paar glimlachen, en een heleboel plezier. Ja joh ik heb reuze trek! Een schepje gezelligheid, en een kloddertje liefde er bovenop. Laat ik er maar een Brunch van maken, dus een beetje meer mag dan wel.. Zou ik in een apart schaaltje, nog wat extra ‘hugs’ mogen….Daar ben ik namelijk zo dol op…..

Life is too short to spend time, with people who suck the happiness out of you..

Ik dacht altijd dat het zo hoorde. Er lopen altijd mensen om je heen die erg negatief zijn. Of die heel veel mopperen….Dus probeerde ik daar mijn weg mee te vinden. Maar merkte ik aan mezelf dat ik ongewild ook wel eens meedeed met zwart kijken. Dat ik mezelf daarna wel voor mijn hoofd kon slaan waarom ik zo gedaan had… Tot ik op een persoonlijk groei event was. En daar hoorde ik dat je een gemiddelde bent van de zeven mensen waar je het meest mee omgaat. Maar daar hoorde ik vooral een enorme eye opener voor mezelf. Waarom zou je negatieve mensen om je heen laten lopen. Geef aan dat jij niet zo wil zijn of denken, zeg dat je er last van hebt. Wanneer de mensen niet zullen veranderen, dan is het aan jou… Laat ze links liggen. Geef er geen aandacht meer aan. Je bent ze niet waard. Ook al ben je een eeuw bevriend, of is het je nicht, offf…… Het gaat er om dat dit niet JOUW keuze van leven is.

Negativiteit trekt je leeg. Dat het lastig is om zo eerlijk tegen mensen te zijn klopt. Vaak weet je ook niet beter, het hoort toch bij die persoon. Maar kijk eens heel eerlijk hoeveel energie het je kost! Lang heb ik me heel erg schuldig gevoeld. Want ook ik nam zo’n radicale beslissing. Ik wist dat ik hem daar enorm veel pijn mee deed. Dat hij dit niet begreep, en al helemaal niet zag. Het deed me verdriet dat hij er zo onder leed, en nog even probeerde ik het gesprek weer aan te gaan. Toen ik in dat gesprek weer veel gemopper hoorde over anderen, wist ik het….. Mijn beslissing was juist. Life is too short to spend time, with people who suck the happiness out of you.. Dat je leven niet altijd over rozen gaat dat weet iedereen. Maar altijd maar mopperen en negativiteit, hoef je niet te accepteren.

imperfectie..

Zijn mensen met een rafelrandje vaak niet veel interessanter dan gladgestreken types? En zijn het niet juist de krasjes en de barstjes op je spullen die maken dat ze écht van jou zijn?!

happinez

Ik vind het zo mooi.. Het tafelblad waar nog een paar kringen opstaan die echt niet meer weg gaan. Het herinnert aan die leuke avonden met vrienden aan tafel, met de wijntjes en biertjes erbij. Of mijn boerenbont borden waar een kleine beschadiging aan zit, omdat mijn Liefde zo heerlijk aan het klungelen was…Hihihi…

In de japanse wabi sabi filosofie zijn veel dingen expres net niet in evenwicht. Om je eraan te herinneren dat niets in het leven perfect en voor eeuwig is. Ook jouw imperfecties maken je tot wie je bent. Een ziel die een leven vol verhalen meedraagt, dat is perfecte imperfectie. Het zal je mindere dagen milder maken, om zo naar de wereld om je heen én naar jezelf te gaan kijken..het is een houding van overgave en acceptatie.

aan tafel..

Neem maar lekker waar jij trek in hebt. Waar wordt jij nu blij van? Neem het maar lekker.. Laat de negativiteit achter je. Zie hoe mooi jouw imperfectie is. En realiseer je wat voor mooi persoon jij bent. Believe in yourself! Gun jezelf alleen het beste en mooiste. Want alles wat je je kan bedenken, fantaseren, kan ook werkelijkheid worden. Geloof er in, en handel er naar. Want wanneer je het DOET, zul je zien dat je dromen geen bedrog zijn.

Voor mij graag zo’n heus Fika moment. Zo’n prachtig mooie grote robuuste houten tafel. Die opgemaakt is met het fijnste servies. Waar dan weer op de prachtige etagères het lekkerste eten ligt. De spreekwoordelijke slagroom én kers, zijn dan de heerlijkste koffie. Alles afgeserveerd met het mooiste uitzicht over het prachtig Zweedse land…

Dit alles om je bewustheid te behouden (of te creëren ) Even ontstressen, even quaility time…. Even een andere omgeving, met een andere sfeer. Dan kun je weer op betere ideeën komen!

dit zou ik willen opscheppen, ‘aan tafel’ naar mijn mooiste leven…..

😖☹😒🙃’s Koonings Jaght

Staat hij aan mijn bed….*ruk* ‘nee ik kom er niet uit’. Hij kan praten wat hij wil, maar ik heb geen zin in hem. Ik ga gewoon maar weer slapen. ‘nee ik wil niet naar AT’. Jeempie hij blijft kletsen, maar ik blijf nee zeggen. Oh ik weet wat….. ‘ik ga weglopen’….. tjongetjonge nu krijg ik een heel relaas over me heen. Wat kunnen ze kletsen zeg. Snapt hij het dan niet dat ik hem niet wil zien. Ik denk dat hij bananen in de oren heeft. Hup mn dekbed over mijn hoofd. Dan kan hij kletsen wat hij wil, ik hoor het lekker toch niet.

Wat is het stil…….. Yes!…… hij is weg. Weet je wat ik doe, ik ga de kleren gewoon weggooien. Dan kan ik echt niet weg. Zo………. die heb ik lekker zwemles gegeven in de wcpot…..hahahaha ik moet om mezelf lachen. Ik ren maar snel terug naar mn kamer. Hihihi hij heeft me gezien! Maar ach, die kleren zijn toch WEG…dus ik kan lekker niet weg….. Gaat hij boos doen, praat hij nog meer…. Jeetje joh dan gooi ik alles in mijn kamer gewoon uit het raam..

Heyyyy die auto voor de deur ken ik. Zou ze er echt zijn? Dat is leuk, zij hoort altijd goed wat ik zeg. “Zeg meis, wat ben je al druk geweest vanmorgen zeg… tijd voor koffie! Ik heb op AT al een bakkie in de groene beker geschonken voor je. FF opruimen hier, wassen, kleren aan en we gaan” ‘ja’ Daar heb ik wel zin in. ‘sigaretje roken?’ “na de koffie een sigaretje hè meis, zoals altijd” Ik kan best vlug aankleden hoor. Ik mag dan wel 50 zijn, maar lekker roken wil ik wel.

Zoooo sigaretje gehad. Nu eerst maar eens even vragen of ik niet hoef te zwemmen. Want het is weer donderdag. En op donderdag bedenken ze hier altijd dat we gaan zwemmen. Maar ik ga echt niet zwemmen. ‘Niet zwemmen niet?’.. Hmmmm hebben ze misschien bananen in de oren? Ze blijven maar met die anderen kletsen. ‘JOEHOEEEE NIET ZWEMMEN NIET?’ “Meis heb je een bikini?” Wat een gekke vraag stellen ze me nou weer. ‘Nee’ Eigenlijk snap ik die vraag niet helemaal, maar ik weet wel wat ze zo gaan zeggen. Dus stel ik gewoon voor die bevestiging mijn vraag nog eens; ‘niet zwemmen niet?’ “Meis heb je dan je badpak bij je?” Ik heb helemaal geen badpak, alleen vroeger ging ik zwemmen. ‘Nee’ En tot mn opluchting vertellen ze me net als vorige week donderdag dat als ik geen bikini of badpak heb, ik toch echt niet kan zwemmen. Ach ze weten hier ook wel dat ik niet wil zwemmen. Dus maak ik de afspraak dat ik wel mee ga, maar in de hal van het zwembad mag zitten om een boekje te lezen. Hihihihi als ik er dan genoeg van krijg kan ik altijd nog door die gang weglopen. Want achter in die gang is een deur met een raam, en daar kan ik door heen naar buiten kijken (zonder dat ze me zien, want dan sta ik om het hoekje…hihihi)

pfff moeten we weer eten. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin. Doe mij maar een sigaretje. Ik sta bij de tafel, moet ik gaan zitten. Zit ik op de stoel, vinden ze het weer niet goed dat ik een paar stukjes brood onder de tafel heb gegooid. Johhh dan schiet het lekker op, en kan ik snel roken. Maar dit klinkt wel streng, ik kies maar eieren voor mijn geld. Lees dat wel spreekwoordelijk hoor. Want ik lust veel liever gewoon heel veel suiker op mijn boterham. Of lekker bebogeen. Maar ook appelstroop met jam. hihihi klinkt gek hè. Alleen nu wijk ik van mijn onderwerp af. Want die boterham eten aan tafel vind ik vaak wel lang duren. Weet je wat ik ook wel eens doe…..dan zeg ik dat ik moet plassen. Op de wc hebben ze zo’n leuk ding hangen met papieren doekjes….die trek ik dan lekker leeg. En leg alle doekjes voor de deur. Net als alle vieze slabbers die op de wc staan in de wasmand….hihihi…. Dan maken ze de deur weer open omdat ik te lang op de wc zit. En moeten ze altijd flink hard lachen, als ik daar dan in het donker op de wc zit. Lachen joh! Alleen wel jammer dat ik altijd weer zelf alles moet opruimen….

Ja op AT is het wel lachen. Als ik maar wel zeker weet dat ze niets vergeten. Nou ja, dat ze niet vergeten dat ik koffie drink en dan sigaretje rook. Of na de limonade ook een sigaretje rook. Op AT is het wel cool, ik zit op de beste groep. En ik kan wel lachen met iedereen daar. Ik mag zingen met die mevrouw met de keyboard, of die andere mevrouw die mag mijn sigaretje aansteken om stiekem een hijsje te nemen (ik vind haar lief, en vind het leuk om haar blij te maken)…. Er is ook heel vaak een mevrouw die mij enorm kan uitdagen en dan moet ik heel hard lachen, wel vies dat ze scheetjes laat. En die lange mevrouw, die is een beetje gek maar kan wel heel fijn voorlezen….. Dus als ze mij nou eens vragen van SIZA, dan kan ik iedereen vertellen hoe leuk het is bij mij op AT…. Of waar ik woon is ook leuk, ik heb namelijk een waterbed. Kom jij bij mij werken?

#jemooisteleven #werkenbijSIZA

Het LEVEN van een mama…

Het leven van een mama… ja het LEVEN van een mama…Oké die hele zin gaat eigenlijk alleen over ‘leven’ en over ‘mama’… Die twee samen, dat is toch een dingetje. Of juist niet…. als mama maar luistert naar alle keren dat er MAMA geroepen word. En ja daar vallen alle verbasteringen als ma, mam, mammieeee, mammmmmmmm, of zoals in onze regio muttie ook onder. Het is maar hoe we de invulling maken. Als jij al je hele leven mama wilde worden, dan zal je waarschijnlijk nu ook naar alle mama varianten luisteren. Want als mama doe je immers alles voor je kroost. Kom maar onder mama’s vleugels, en tuurlijk als het te spannend …word gewoon onder mama’s rok. Het leven van mama staat in het teken van de kids opvoeden. Zorgen dat ze aan niets ontbreekt. Opstaan als ze ’s nachts ziek worden, en iedere ouder avond op school luisteren naar alle voordrachten. Mama is ook heel erg blij als een kind weer een mooie tekening of plaksel mee naar huis neemt. En mama maakt eten als de kindjes honger hebben. Het allerliefst kookt ze twee verschillende groentes, omdat de kids niet alles lusten….offffff

Toedels……. Ik kook gewoon één pot, of liever nog laat ik mijn Liefde koken. (ik vind koken niks aan). Knutsels, gelukkig groeien we daar bij mij thuis redelijk uit. Maar gouden regel hier, er hangt er eentje aan de koelkast. De rest gaat gewoon de prullenbak in. ‘Prachtig gemaakt lieverd, daar heb je heel goed je best op gedaan’. En ’s avonds alles lekker “opruimen” in de prullenbak. Neeeeeeeeee zo erg ben ik nou ook weer niet om dat in het bijzijn van de kids te doen…hahaha… Die vleugels van mama vind ik een dingetje trouwens.. Tuurlijk bescherm ik mijn kids. Kom niet aan mijn kids, dan krijg je met deze pitbull aan stok…… toch vind ik ook dat ik niet altijd moet gaan helpen. Op een bepaalde leeftijd moeten ze toch voor zich zelf leren opkomen. Dus laat ze maar op hun bek gaan. (lekker plat gezegd weer moeders…….) Mijn rokjes zijn toch te kort om onder te schuilen. Dan trek ik liever gewoon hele hoge hakken erbij aan. Als iemand dan vervelend is naar mijn kids, kan ik extra kittig reageren..

Maar mama’s………. We zijn toch nog ook ons zelf?!? Dat vind ik toch wel een heel lastig iets. Want tuurlijk zijn je kids heel belangrijk. Als ik niet goed voor mezelf zorg, dan kan ik er toch ook niet goed voor mijn kids zijn?? Dus waarom mogen we dan niet even gewoon ons moederschap een avondje aan de wilgen hangen. Ik wou eigenlijk een weekendje, maar dan ben ik natuurlijk weer heel hebberig. Weer een echte loeder-moeder…….arrggg. Wat is het dan toch, dat als je als moeder dan een keertje weg bent……. je toch nog de hele avond je kids op de app hebt; mama waar ligt dit? mama hoe moet dat? mamaaaaaaaaa zij zegt dat!!!!! mammmmmmmm reageer even!!! Nou inderdaad, deze mama reageert heel regelmatig NIET. Ik denk dat ik oostindisch doof geworden ben. Nee ik hoef echt niet naar de dokter hoor. Als ik er weer zin in heb, is dit zomaar ineens weer over!

En nu we toch bezig zijn….. ja laat ik dan zoals een goede vrouw betaamd er maar meteen alles uitgooien. ( ik hoor mijn Liefde al denken; gelukkig ben jij geen meisje-meisje Mop) Dan hebben we onze kids, maar we hebben ook nog ons grootste kind toch. Die nog veel harder kan roepen als iets mis gaat, of nog veel zieliger kan zijn als hij ziek is, die EIST dat het eten op tafel staat omdat hij anders niet op tijd is bij zijn voetbal clubje wat eigenlijk gewoon een derde helft we gaan zuipen groepje is…………… inderdaad, dan zijn er ook nog onze mannen! (Nou Lief…… helaas jij kan ook best een beetje piepen……hahahaha)

Het leven van een mama………. NU…..EVEN……….NIIIIIEEEEEETTTTTTT!!!!!!!