Basale behoefte

“Wees dankbaar”……( Hoor jij nu ook de sexy stem van Michael Pilarczyk?)

Wolken zijn net zo als je gedachten, ze komen en ze gaan. Ik kijk naar buiten. De regen klettert tegen de ramen. Ik merk de glimlach op mijn gezicht op. ‘Wat is dit fijn’ We zijn met ons nieuwbakken gezinnetje samen. Het is heel relaxed. We liggen onder de dekbedden, en hangen/zitten heerlijk op de bank en stoel. Heel gemoedelijk. Mijn Liefde is de beste kok, en maakt de lekkerste gebakken eitjes op de net vers afgebakken broodjes. Het ruikt heerlijk. Ik kijk weer naar buiten, het is grijs en grauw. Het regent. Ik denk aan onze komende vakantie. Intens geluk overspoelt me. Duik even onder het dekbed om mijn kleine tranen te verbergen. Wat ben ik blij dat het zo loopt. ‘mama ik vind Patrick zo lief, hij is zo rustig.’ Zegt de oudste tegen me als we weg rijden. En als iemand gevoelig is voor sfeer en de mentaliteit van anderen dan is mijn oudste dat wel. BOEF… mijn hartje ontploft weer van geluk…

Hoe anders was het 10 februari 2017. Gelijk gaat mijn gedachte weer met me aan de haal en denk ik terug aan eerder geschreven blog over veiligheid…… Hoe onveilig voelden mijn meisjes zich die 10 februari.

Het was de avond van hun vader, dat ik ze naar hem toe zou brengen. Zoals iedere keer zagen ze er heel erg tegen op. Probeerde ik leuke dingen te verzinnen. Om het weekend toch met een goed gevoel in te gaan. Omdat papa bekend is met borderline probeerde ik de meisjes ook altijd uit te leggen hoe de andere kant van de medaille er uit zag. Dat ik hun heel goed begreep, maar dat papa er niets aan kon doen. Hij is immers ziek. Maar zoveel tegenslagen, schreeuw buien etc verder hield het goed praten voor mij eigenlijk wel op. Ik probeerde me sterk te houden en NIET negatief te praten. Dat vond ik de beste oplossing toen. Eenmaal bij papa binnen die avond begon het schreeuwen onmiddellijk. Ditmaal tegen de oudste. Ik liet het even gaan. Omdat ik hoopte dat ze van zich af durfde te bijten. Toen hij haar toeriep ‘Dan rot je maar op!’ was voor mij de maat vol. Maar toen ook ik tegen hem begon te praten waren de rapen gaar. En schreeuwde hij me toe dat ik niet meer binnen mocht komen. ‘je dumpt de kinderen de volgende keer maar op de parkeerplaats’…………. De jongste zat huilend als een bangvogeltje op mijn schoot. De oudste had de tassen van hun beiden al weer in de hand. En ik…. ‘ ik neem nu allebei de meiden mee, dit is nu gevoelsmatig te onveilig voor de kinderen’ en ben vertrokken…. ‘ dit is kinderontvoering!!! ik ga je aangeven bij de politie!!’

Politie heb ik zelf diezelfde avond nog er bij betrokken, ‘kan hij mij nu iets maken?’ Twee rechtszaken en onderzoeken van de kinderbescherming verder, kon de rechter maar 1 ding beslissen. De kinderen kunnen niet naar hun vader! De kinderen hebben gehuild van blijdschap. Zoveel doodsangsten uitgestaan dat ze misschien toch weer terug moesten naar hem.

Bah druilerig weer. We rijden verder. Mooie omgeving, landelijk. En ons gesprek in de auto gaat over gisteravond. Toen hebben we met elkaar een leuk spel gedaan, ‘Vertellis voor het gezin’. Hoe mooi dat dat nu al kon met mijn Lief erbij. Best intieme vragen werden er gesteld, over je gevoel en je gedachten aan je ouders. Je eigen inzichten, en wat jij nog heel graag zou willen. Later gisteravond toen de jongste op bed lag, ging dit gesprek verder. En spraken we over liefde. De oudste is 15, prachtig ‘kalverliefde’. Mijn Lief en ik knepen elkaar meermalen in de hand. En weer stroomt mijn hartje over. Wat een veiligheid hier in ons midden! Wat een veilig nest.

In de auto komt het gesprek op die ene keer…… vlak na mijn scheiding had ik een korte relatie gehad. Al snel besloten we dat het niets zou worden omdat hij nog veel te graag op vrijers voet wilde. Contact hielden we wel, want de kinderen aan beide kanten konden leuk samen spelen. Tot ik er achter kwam dat hij al samenwoonde, en er nog meer vrouwen op na hield. We haalden de spullen van de kinderen die uitgeleend waren aan zijn kinderen bij hem op. Bij hem aangekomen midden op de dag bleek hij nog in bed te liggen, met haar! hahahaha Dat werd ons daar meteen duidelijk door de andere auto op de oprit. En later die dag werd ik op mijn thuis telefoon gebeld. Toen ik het nummer natrok op mijn mobiel bleek zij het te zijn. Een beetje dom appte ik haar toen hoe ze aan mijn nummer kwam……. hek van de dam. En werd ik aan de lopende band geappt. Wie ik was. Wat ik bij zijn huis deed…etc etc….. pfff als ik er nu weer aan denk……. Zij was scherp en agressief in haar getypte woorden. Toen hij mij een smsje stuurde met de woorden ‘nu is het oorlog’ bleek me dat zij het verhaal volledig verdraaide….

Om 17.00 die avond gebeurde iets in ons leven wat te boek gaat als meest zwarte bladzijde in ons levensboek. Via het achterpad bij mijn huis zie ik iemand aan komen lopen. Dan moet je weten dat ik op de uiterste hoek woon, en zelden iemand bij mij achterloopt. Ik woon in een klein dorp. Dus ken iedereen. Ik schrok ook onmiddellijk want in het schijnsel van licht zag ik ineens zijn gezicht. Hij had een capuchon op van zijn hoodie en een van zijn jas. Zijn blik in de ogen vergeet ik nooit meer. Vuur spuugden ze. Hij is mijn huis binnen gevallen, na in de tuin alles over de kop te hebben gegooid. Binnen viel hij mij aan (de kinderen waren op zolder aan het spelen) Hij beukte op mijn borsten (protheses) in. Ondertussen kwamen de kinderen naar beneden gerend op mijn gegil. Hij rende weg. Ons met zn drieën achterlatend in tranen. De buurvrouw ook gealarmeerd op mijn gegil stond voor de deur. Ook zij kwam binnen…… En ineens zie ik hem weer terug komen!…. ik pak mijn kinderen op, en ga via de voordeur naar buiten. Op blote voeten ren ik naar mijn beste dinnetje. Die stond al in de deuropening, want had al gezien dat het mis was in onze hoek…. politie heeft hem uiteindelijk in de boeien geslagen en afgevoerd………..

Heel lang heb ik me niet veilig gevoeld in huis. Maar bleef voor de meisjes sterk….. Uiteindelijk na de rechtszaak, die ik won, mocht hij niet meer in de buurt van ons huis komen. En kwam ons veilige gevoel terug.

Thuis….. heerlijk! Spulletjes een beetje opgeruimd. Wat fijn om thuis te komen. Wat voel ik me dankbaar. Dit is wel echt ons plekje geworden. En maken we samen toch een prachtige reis mee. Een reis die ons voert langs puberteit, opstandige kleine zusjes, en mama’s gevoel van ‘ik wil ook Bianca zijn’….Maar ook langs veel ziekte en verdriet…. Het maakt ons sterk. Wat ben ik trots. Wat maken mijn gedachten vandaag overuren! …….. Ja ik ben op de goede weg. Ik ben op weg naar mijn mooiste leven. En laat het verleden enorm stof vreten in de kast die mijn leven heet. De onderste plank en helemaal achter in……

Basale behoefte….. een veilig nest!! Dankbaarheid!! Mijn dankbaarheid spreek ik uit naar mijn Liefde, die ons alle drie zoveel veiligheid geeft. Maar ook naar mijn beste dinnetje, met wie ik zoveel heb kunnen delen. ‘meis ik zal er altijd voor je zijn’.. Maar ook ben ik dankbaar dat ik deze reis mag maken. En nu zo goed mag ervaren hoe het is om te leren. Prachtige eyeopeners heb mogen zien….

Op weg naar #jemooisteleven

Een gedachte over “Basale behoefte”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s