Zaai… voor je kan oogsten

Soms moet je heel even nadenken over al het goede in je leven. En dan kan ik alleen maar heel erg dankbaar zijn. Hoe gek dat ook klinkt. Dankbaar voor de shit in mijn leven want dat heeft me gemaakt, en gebracht naar hier… Om succes aan te trekken, moeten we eerst dankbaar zijn voor wie we zijn. Met oprechte intenties, positiviteit….zal pas de geluk zich manifesteren in ons leven..

Ik ben dankbaar voor deze nieuwe dag! Ik ben dankbaar voor wie ik ben!

Hoe anders was het in 2010 toen mijn chemotherapie begon. Iedere drie weken hingen die zakjes aan de paal. Ik in het ziekenhuisbed, in afwachting van het verplegend personeel wat dan weer de ader aanprikte, en je eerste vloeistof weer ging….. En die vieze rode brandende shit…Met kracht door je aderen. De geur! Om vooral de ijsjes niet te vergeten. Ze staan op mijn netvlies gegrift. De ijsjes eet ik niet meer, zou spontaan kunnen spugen. Voorheen vond ik mensen die dat zeiden zwaar overdreven, maar het is echt dat de herinnering dat met je doet.

Iedere drie weken weer vechten. Machteloos. Vechten tegen de bierkaai. Iedere drie weken weer verder onderuit geschoffeld worden. Ader ontstekingen, zware obstipatie, slokdarm verbranding etcetc…Machteloosheid overheerste. Je laten wassen thuis door de lieverds van de thuiszorg. Maar wat voel je je dan VRESELIJK. Amper de dertig toen gepasseerd. Je kan niets meer zelf. Lopen was alleen nog maar een paar passen in huis. Mezelf er tegen verzettend wilde ik met mijn moeder regelmatig even buiten mijn huis lopen. Dat was een rondje om het huis, met tien tussenstops. Vechtend. Machteloos. Mijn lichaam heeft het zwaar. Ik voelde dat alle laatste restjes energie en kracht verdwenen…

Zo eenzaam. En zo positief wil je blijven. Ik voelde me oud en heel erg versleten. Machteloos, ik kon niet eens voor mijn eigen kinderen zorgen. De luier van de jongste nog niet eens verschonen. Ik zag het gebeuren, maar kon niet meer handelen. Mijn lijf voerde een eigen strijd

Dat was ook het moment dat ik het wist!!! Ik lag op mijn bedje wat midden in de woonkamer stond. Het was nacht. Zo’n warme zomernacht, de achterdeur hadden ze open laten staan voor mij…Ik werd wakker, pijnen, misselijk…. In eens was daar wit licht. Mijn ogen waren open. De woonkamer zag ik niet meer. Het was wit. Maar in eens zag ik mezelf liggen op het bed in de woonkamer. Als of ik van boven op mezelf neer keek…………………….Het was een vredig beeld. Een soort droom beeld in de wolken. Ik begreep mijn zicht heel goed. En weet nog dat ik hard op zei; Het is nog lang niet mijn tijd! Dat was de nacht dat ik me heel eenzaam voelde, maar iedere minuut sterker voelde worden. DIT WIL IK NIET! IK GA VECHTEN VOOR MEZELF!

Zo vocht ik me door de laatste beetjes chemo, revalidatie, en uiteindelijk de scheiding als eerste keuze voor mezelf gemaakt.

negativiteit achter me latend…….

Ik ben dankbaar voor mijn inzichten. Dankbaar dat ik dit nu kan zien. Dankbaar dat mijn Liefde dezelfde makkelijke insteek heeft in het leven. Geen drama’s en negativiteit. Tuurlijk zit het wel eens tegen, en soms ook wel vaker als eens. Maar altijd is er zon aan het einde. Sterker nog zelfs tussen alle tegenslagen door zijn er echt wel hele mooie momenten. Ik ben zo blij dat ik de kracht gevonden heb om die te zien. Klinkt dat zweverig? Is het niet hoor. Bedoel gewoon dat positieve insteek in het leven je echt het verste brengt. En je dus niet op de kop te laten zitten door iets wat tegenzit. Draai het maar om, want het brengt je iets positiefs….Wijzen naar de ander, mopperen, en schuld zoeken is alleen maar onmacht. En vreet enorm je energie op. Mensen die dat doen kun je beter vermijden, links laten. Betrap je jezelf er op, kijk naar de kleine dingen. Ze zijn er echt.

Ik ben dankbaar. Dat ik mijn passie gevonden heb, en dat ik ervaring mag opdoen. Ik ben heel erg dankbaar dat mijn tegenslagen langzaamaan wegebben….. en dat ik deze mooie reis mag maken. Samen met mijn Liefde en mooie kinderen… samen met mijn toppers van een ouders, de kanjer van een ‘schoonmama’, …. en de liefste mensen verder om me heen, met in het voornaam de dagelijkse kanjers op de werkvloer…

Na heel lang zaaien, heb ik nu het gevoel dat ik mag oogsten! Nog steeds zaai ik naar lieve lust. Ik ontwikkel me graag verder. Om uiteindelijk meer en meer te kunnen oogsten…… mooi leven! Want bedenk je goed, alles wat je kan dromen kun je ook waarmaken! Is een kwestie van lef en DOEN!!! #jemooisteleven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s