Gehechtheid……(pas op, hechtingsproblematiek ligt op de loer!!)

trotse ikke met mijn kroost

gehechtheid;

-‘ik mag er zijn’, -ik voel me onvoorwaardelijk gehoord, gezien, gerespecteerd, geaccepteerd, -ik ontwikkel mijn eigen kwaliteiten en durf nieuwe uitdagingen aan te gaan, -ik durf hulp te vragen als ik dat nodig heb

Daar zit ik dan. Vrijdagmiddag, ruk dit is mijn vrije dag wat doe ik hier op het werk…. Ik zit in een van de college ruimtes bij ons op het terrein. Een park waar aan de rand van Arnhem, tegen het bos en de heide aan, huizen staan. Maar ook een boerderij, Bed&Breakfast (io), zwembad, sporthal, grote Belevenis, camping (met een heuse tipi ) etcetc Hier wonen, werken, leven mensen met een beperking. Maar kan iedereen ook gebruik maken van alle faciliteiten. En vandaag ben ik dus extra terug gekomen voor een scholing; Hechting! (zo zal aan het einde van de middag blijken… niet voor niets terug gekomen. Wat een mooi onderwerp om eens goed bij stil te staan)

We zijn met een klein groepje fijne mensen. We kennen elkaar goed. Een gedeelte is van de activering en een gedeelte is afvaardiging van een woning. En in eerste instantie zitten we daar met als doel meer handvatten (jaja dames het zijn handvatten, ipv handvaten hihi) in de begeleiding voor 1 specifieke client… Maar al snel blijkt dat ook al zijn clienten er niet op gediagnostiseerd, je vanuit dit oogpunt (gehechtheid, of juist hechtingsproblematiek) toch voor veel meer clienten handvatten kunt krijgen. Mooie gesprekken volgen er afgewisseld door stukjes theorie en aangrijpende filmpjes (tip; Removed, kijk maar eens op Youtube) Daar zitten we dan, de meesten in tranen. Het is aangrijpend. Hartverscheurend om te zien. Hoe het leven in het filmpje van een meisje (en haar broertje) kapot wordt gemaakt door de thuissituatie met haar papa en mama. In de volgende jaren word ze niet begrepen, herplaatst in gastgezinnen, voelt ze zich niet gehoord. Welke mega goede intenties de nieuwe gezinnen ook hadden. Voor haar bleek heel lang de zekerheid te zitten in de ellende, want alle onzekerheid van de nieuwe gezinnen bracht haar veel meer ellende. En daar zo zitten in dit veilige groepje mensen gaan onze gedachten naar ook onze thuissituaties, of je eigen verleden, of……..

” liever de zekerheid van ellende, dan de ellende van onzekerheid!”

Tranen rollen zachtjes over mijn wangen. De lampen zijn nog gedimpt in de collegeruimte. Ik merk naast me ook gesnif op. En zie tegenover me een zakdoekje verschijnen. Ik denk aan mijn eigen kinderen. Ik denk aan mijn meisjes. Want in de eerste drie levensjaar bouwt de gehechtheid zich op. Zo was ons in de aftrap van de scholing al verteld… Hoe dan? Bij de jongste was ze 1 toen ik ernstig ziek werd, en ik uiteindelijk ook nog ging scheiden… Weg goede hechting. Welkom hechtingsproblematiek! En de oudste was in die periode 5 jaar. Maar had in de twee jaar ervoor al twee maal een overlijden van dichtbij mee gemaakt. RUK….. Om nog maar te zwijgen over hun vader die (achteraf bleek) borderline heeft. Hoe kan je je nou hechten aan iemand die binnen zo anders is als buiten. En binnen niets meer laat zien van de buiten zo lieve zachte aardige man.

Gelukkig is dit alles maar een hele korte flits in mijn gedachten. En weet ik heel snel te relativeren. Want was me ook geleerd, dat ook al waren al eerder opgedane ervaringen allemaal een minnetje (-) Dan kun je door tijd, rust en veel positieve ervaringen het wel weer plus (+) krijgen…. Realiseer ik me ook dat dat is wat ik de laatste jaren heb gedaan. Eigenlijk dus veel op gevoel. Onbewust. Wat mij in deze scholing ook helder is geworden; regeltjes zijn mooi, maar niet voor mensen. Want ieder mens is anders, en ook iedere situatie is anders. Dus laat het handvatten zijn. En laat je vooral sturen op gevoel en ervaring. Even hebben een vaste collega en ik kort oogcontact. Beiden weten we zonder praten, we zijn op onze groep al goed bezig! Regels zijn er als kader, daar tussen bewegen we naar gelang de client zelf laat zien aan gedrag. Wij bieden veiligheid, en daar waar mogelijk nabijheid. Om zo ieder individu de ruimte te geven tot ontwikkeling. In de breedste zin van het woord. Geld niet alleen voor de clienten. Maar ook voor de collega’s waar we mee werken. Voor een ieder is respect. Wauw wat is het een mooi onderwerp om meer bewust van te worden. Eigenlijk kon ik er nog wel uren langer over door gaan.

Naar huisrijdend weet ik dat ik daar mijn Lief en mijn meisjes zal aantreffen. Nog maar een heel pril gezinnetje. En nog aan het bouwen in de hechting met zn vieren. Toch merken we alle vier dat dat wel goed komt. Ieder neemt zijn eigen tijd, en respect overheerst. Samen werken we aan de +jes…. Om zo vier positieve mensen te hebben. En omringt met positiviteit kan iedereen groeien. Zoals Michael Pilarczyk zegt, leef je mooiste leven!!! Bewust van alle info die mij net tijdens de scholing ter oren kwam, geef ik thuis mijn kids en Lief een extra dikke knuffel. Die basis, dat warme nest is toch echt heel erg belangrijk… Wat ben ik dankbaar!! Wat heb ik een mooi gezin

mijn gezinnetje met mijn grootste kleine vriendje erbij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s