LEEF (je mooiste leven)

Pas na mijn ziek zijn begon het, het oneindig eenzaam voelen. Heel eenzaam! De strijd van ziek zijn maak je alleen. Ik werd steeds ALLEEN opgenomen in het ziekenhuis, omdat er weer erge complicaties waren. Lig je daar weer. Hoe goed bedoeld, mijn familie ging weer naar huis. (en voor hun was het misschien nog wel een zwaardere tijd hoor, konden alleen lijdzaam toekijken. Want in de strijd stond ik met mijn lichaam alleen. ) Maar ook de roofbouw op je lijf is niet uit te leggen. Hoe veel steun ik ook vooral van mijn moeder kreeg. Wat voor mij heel waardevol was. Het gemis van een soulmate aan mn bed was groot. Het was op mijn ziektebed al dat veel aandacht ging naar mijn toenmalige man bij wie borderline werd geconstateerd.. Toen de scheiding er door was en hij ook eindelijk uit het huis weg ging brak wel rust aan, dacht ik toen. Maar overheerste nog meer eenzaamheid. Nu jaren later kan ik ook zeggen dat de eenzaamheid in ouderschap alleen maar groter is geworden. Hij heeft nooit meegedacht of geholpen na de scheiding in opvoedkundige zaken, of knopen doorhakken in medisch grote issues. (bv De oudste lag redelijk zorgelijk in het ziekenhuis, meermalen hem geprobeerd te contacten. Hij gaf geen thuis. Ik moest alleen beslissen in zake; wel of niet de aorta ophangen aan het borstbeen om luchtwegen meer ruimte te geven……………… ZO BANG was ik om niet de juiste keuze te maken. Zo bang om dit ALLEEN te moeten beslissen. Gelukkig waren specialisten van dienst, om terplekke een tweede specialist te laten komen. En besloot ik later heel dapper ALLEEN!!)

Nog steeds sta ik opvoedkundig alleen. Maar weet ik de mensen om me heen te vinden die ik capabel vind om advies of ideeën aan te vragen. Ik heb geleerd om de juiste mensen om me heen te verzamelen. Netwerken is het geen wat ik al een paar jaar geleden heb in gezet. Bewust kijken naar welke mensen je in je cirkeltje om je heen plaats. Mensen waar je je aan op kan trekken. Die wat voor je kunnen betekenen op welk vlak dan ook. Zodat je weet dat het altijd een wisselwerking blijft. En dat de wijze waarop jij (lees; ik) met andere om wil gaan, ook hun wijze is. Dus ook weer bij jou terugkomt.

Inmiddels dus veel vertrouwen op gedaan. Zoals ik naar mijn kinderen altijd zeg als we onderweg zijn; mama vind de weg wel, alleen soms duurt het iets langer! En zo geld het in mijn leven ook. Ik kom er! Het duurt alleen even. Dus ook over Amsterdam komen we wel naar Leeuwarden. Tja t is wel ff een eindje verder hahahahaha

Ruzie maken…. niet aan mij besteed. Het was mijn toenmalig man die wel altijd ruzie zocht. Of vooral zijn gelijk. Een weerwoord heb ik zeker ook wel gegeven. En een ruzie ook wel eens aangegaan. Maar het lost gewoon helemaal niets op. Dat is ook het lastige met mijn oudste. Die lijkt erg op papa. Is dat aartje naar het vaartje, of is dat puberteit? Feit is dat zij inderdaad dezelfde kunde heeft in het opzoeken van ruzie. En je bereikt er zo HEEELLLEEEEEMAAAAAL niks in. Maar ja, maak dat een 15jarige maar eens duidelijk. DUHH.

Vergelijken deed ik altijd wel. ABSOLUUT. Waarom had ik al die tegenslagen, waarom lag ik weer in het ziekenhuis, waar loopt het bij mij niet gewoon easy op rolletjes…. Inmiddels is dat gepasseerd station gelukkig. Het gras van de buren is echt niet groener. En al die tegenslagen hebben me een sterke vrouw gemaakt. Uiteraard met zwakke momenten, maar appels en peren zijn niet te vergelijken. Je schiet er niets mee op. En op het moment dat ik besloot dat de enige echte prins voor mij niet meer was weggelegd, stond hij ineens voor me op het internet. Ennn nu al weer even aan mijn zij. Dus ook bij mij word het gras ineens veel groener.

Mijn belangrijkste leerschool heb ik gemaakt met MICHAEL PILARCZYK en mijn Liefde aan mijn zij. Niet de hele tijd in je hoofd, nadenken/dromen….maar DOEN. Onderneem actie. Op het moment dat je geen actie onderneemt mag je bij jezelf te raden gaan of dit is wat je wil.

Vandaag kies ik voor deze quote. Als alleenstaande moeder heb ik geleerd dat je soms even iets op zij moet leggen. Je kunt niet alles tegelijkertijd. Als ouderstel kun je alles nog delen. Dus moet ik af en toe even iets naast me neer leggen, om het op een ander tijdstip weer op te pakken.

Leef! Geniet! Lach (dat doe ik nou nooiiiitttt hahahahahaha) Zo zeg…. dit was een ochtendje wel. Lekker getypt. Onder de douche door. Spullen gepakt….. met gierende banden naar het werk! Weer zin in… om de dag af te sluiten met een uur sporten. LEKKERRRRRRRR

Een gedachte over “LEEF (je mooiste leven)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s