Slaap zacht…….


Het leven is niet oneindig.. Het tikt maar door. Op dagen als deze ben ik me daar weer extra bewust van. Vandaag word er afscheid genomen van mijn dierbare tante, tante als in een lieve belangrijke vrouw in de bloei van mijn leven. Tante woonde 20 jaar naast ons. Tante heeft brandjes bij ons thuis geblust omdat mijn zusje bedacht lucifers in de prullenbak te gooien. Maar ik ging ook met tante mee naar puppy cursus. We stonden samen in de tuin als we de voetbalwedstrijden van het Nederlandse elftal toch te spannend vonden. En jaren nadat wij als gezin daar vandaan verhuisden heb ik nog hele gesprekken bij tante thuis gehad over vroeger. Af en toe iets harder pratend omdat ome het anders niet goed mee kreeg. Na ome een aantal jaar geleden is tante op valentijnsdag jongstleden ook overleden……………………Ik herinner me als de dag van gister ons laatste telefoon gesprek vorig jaar, Op zich best monter maar wel mopperend op de gouden kooi zoals ze haar appartement noemde…… en dan toch best plotseling is daar afscheid.

Een lieve warme vrouw……… wie moet me nou’ juffie Jonkers’ noemen……….*snif*

Op zo’n dag als deze kijk je dan wel extra bewust het leven in. Ben ik dankbaar dat ik mijn grieperige Liefde even kan vertroetelen….. Want van de griep ziek zijn voelt als **** gaan, neeeeehhhh niet zo’n gepaste opmerking vandaag “juffie jonkers”…. Heb ik mijn kleine Purk hartjes broodjes in haar rugtasje gedaan. En zie ik ingedachte haar brede glimlach al voor me…*smelt*…… Ik denk terug aan mijn eigen onbezorgde jeugd. Een mooie jeugd in Arnhem. Fijne stad om op te groeien. Maar denk dan gelijk aan mijn meisjes die al een hoop hebben moeten mee maken.. Mama borstkanker, papa borderline, papa en mama gescheiden….. om nog maar te zwijgen over de keren de oma en opa naar het ziekenhuis moesten. Want dat zijn toch net als mama erg belangrijke mensen voor de meiden. Wat zijn ze dol op hun ‘oudjes’. En wat gaan ze er graag heen.

“We hebben de bloemen gevraagd voor je te glimlachen.

De vogels vroegen wij voor je te fluiten.

En de zon stuurt je haar warme stralen…”

mooi gedicht op de kaart van tante

Vandaag neem ik afscheid. U mocht 82 jaar worden. Maar in gedachten blijft u altijd bij mij. Denk ik terug aan die onbezorgde jaren, de warmte en genegenheid die ik mocht ontvangen… Doet u de groetjes aan ome daar boven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s