Klein, niet fijn, omdat het even niet anders kan zijn!

Klein

De wereld is heel klein. Het lijkt wel een coconnetje. Hoe lang zal dat duren? Ik zie alles aan me voorbij trekken maar hoor bijna niets. Ik zit in mijn coconnetje. Een coconnetje van helse pijn scheuten, een watje en drie maal daags druppels er bij… Dit is geen leuke wereld. Ik wil juist ruimte, oké stilte is ook wat ik zoek. Maar dan wel stilte in een rustige natuur. En niet zo dat ik gesprekken amper tot niet kan volgen. Nee dit is op dit niveau nieuw voor mij, en hoop ik nooit meer mee te maken. Oh ja, eerst nu maar eens vanaf komen. Ik heb mijn gehoorgang stevig ontstoken. De wanden waren al zo dik dat er nog een klein gaatje aan opening was naar mijn trommelvlies…. Dus gewapend met een soort antibiotica druppels voor mijn oren, en watjes ga ik nu door het leven….. En dammmmnn wat kan een mens zich dan zielig voelen.

Niet fijn

Dat is dan het ergste hè. Alle slechte dingen komen tegelijkertijd. Dat schept dan meteen zo’n lekker aanstel plaatje. Als ik ergens allergisch ben dan is het wel voor aanstellerij.

Pijn

Dus ervaar ik het maar even zoals het is. En voel ik gelijktijdig de dankbaarheid, dankbaar dat ik normaal al die fijne dingen wel kan horen. Alleen nu is mijn wereld even klein. Ik hoor je denken, beide oren ontstoken? Nee. Mijn linkers oor is al jaren voor 90 % doof op de hoge tonen. Dus nu even twee oren uit de running. En een wereldje die aanvoelt als een coconnetje.

Zo moet het even nu zijn

Ik zit buiten in de tuin. Op mijn favoriete plekje in de hoek. Ik heb de winterjas van mijn Liefde over mijn nachtjaponnetje getrokken. En de dikke muts over mijn oren. Vanmorgen heel vroeg zag ik nog zo’n mooie dauw laag over de weilanden. En nu zie je de natuur wakker worden. De graspluimen waaien in de zachte wind. De zon gaat al zijn best doen. Het is een fijn plekje in de luwte. Hier al zittende realiseer ik me dat ik echt dankbaar mag zijn. Dat ik normaal wel al het moois hoor. En dat ik mee kan doen in mooie gesprekken. Hoe afgesloten van de wereld ben je als je niet met iedereen mee kan praten. Niet iedereen kan immers gebarentaal. Ik kijk nu ook maar rond. Diep in de capuchon weg gedoken tegen de snijdende wind in mijn oor. Het maakt me verdrietig, wat zou ik ongelukkig worden in deze kleine wereld. De pijn doet er een schepje boven op. Dus drogeer ik mezelf maar weer met zware pijnstillers. Het is nog vroeg. Beslis dat ik in mijn tijdelijke kleine wereld wel iets leer. Het écht leven in het hier en nu. Bewust nu de stilte ervaren. Hopend dat de pijn snel minder word uiteraard. Maar hier en nu! Dat is belangrijk. Hier en nu, geniet ik van mijn mooie plekje. Hier en nu, zie ik de natuur wakker worden.. En ben ik dankbaar voor deze nieuwe ervaring……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s